aman gel ne korkarsın ecel simayı derdimden benim

garip bir dönemden geçiyorum

kendimi klasik bir kaybeden gibi görmemek için hiçbir nedenim yok normalde.

ha görüyormuyum  pekii?

tabiiki görmüyorum, keşke klasik bir kaybeden olsaydım o zaman herşey çok daha kolay olurdu.

basit , anlaşılır, kaale alınmaz, yok edilebilinir.

oysa bir loser değilim tüm şartlar görünürde yerine gelmek üzere olmasına rağmen.

belki bir müddetim daha var.

ama garip bir dönemden geçiyorum.

bu gittikçe kendimi loserlığa yakıştırmamdanmı yoksa başka şeylerdenmi kaynaklanıyor bilmiyorum.

 

türkiye-litvanya basket  maçı sonrasında, cars animasyon filmin bi sahnesinde, bir adam oğlunun üstüne battaniye örttüğünde hüngür hüngür ağlayabiliyorum.

dün akşam tv de tsm konserinde "unutturamaz seni hiçbirşey unutulsamda ben"  şarkısına eşlik etmek istedim

2. cümleden sonra ses titremeye gözlerden yaş gelmeye başladı

kanalı değiştirdim.

şu sıralar sokakta birbirine sarılan bir çift, tv de gördüğüm bi sahne, trende gülücük dağıtan bi bebek

herşey beni ağlatabiliyor.

e 30 yıl olmuş olmuş işte diyorum kendime son  bir kaç aydır.

hiç böyle duygusal bi dönem geçirdinmi?

asla

e bu seferde bunu yaşa işte nolcakki?

takma kafana siktiret gitsin

geçecek nasıl olsa diyordum

 

taki bu sabah pc başında fal açarken gözümden yaşlar gelinceye değin.

yok falı açmayı beceremedim

sevinç gözyaşları değildi

dileklerim yine kabul olmadı.

ama sebep bu değildi

gerçi fala haksızlık etmiyeyim ağlama sebebim o anda kafamdan gecen düşüncelerdi.

ha bunlar neydi bilmiyorum

her zamanki gibi kendi kendime konuşmalarımdı işte.

 

herneyse ama bu sefer demekki vakti gelmiş dedim.

en son orta okul 2. sınıftaydım

yaklaşık 1 hafta süren günde 3-4 kez gelen bi ağlama krizine tutulmuştum.

ama o krizler sebepsizdi, en azından ben şuan öyle hatırlıyorum

o zamanlar tabii blog filan yoktu bunları kayda geçirmek için

herneyse ben yolda yürürken, okulda sınıfta ders dinlerken,

sofrada yemek yerden,

sadece içimden yükselen bi dalga olurdu ve ben aglardım

hıçkıra hıçkıra

1 hafta oldu baktık geçmedi

Şayeste teyzenin kaynvaldesine gittik validemle.

2 gün üst üste kurşun döktü teyze

çok nazar var sende yarında gel dedi ilk gititğimde

tamam dedim.

ve geçti gerçektende o ağlama krizleri.

 

şimdiki krizler biraz daha farklı aslında

sebepleri var

ama aptalca sebepler yani incir çekirdeğini doldurmayacak şeyler.

ve şimdiye kadar hiç öyle gürül gürül ağlayamadım

istemedimmi?

istedim tabiiki

ama ya ortam müsait değildi

yada sebep olan şey artık anlamsız olmuş veya bitmişti.

 

biraz cenem titrer, biraz dudaklarım aşağı doğru büzülür, gözümden 4-5 damla yaş gelir

ve gögüs kafesimin kendi kendine hızlı hızlı iner kalkar

en fazla 2 dakika sürer

ve bitiyor ağlama krizlerim.

 

Atlatmaya çalışıyorum ama bu ruh halimi de

özel birşeymi yapıyorum?

yok sadece kendi kendine geçmesini bekliyorum.

o yüzden 2 aydır kimseye anlatmadım, yazmadım bekledim sadece geçmesini

 

Bu sefer de belki  validenin eline birkaç giysimi ki bu sefer kullanılmış iççamaşırlarımı verip şayeste teyzenin kaynvaldesine gönderir

"git ana bana bi kurşun döktür" derim

 

 

 

 

Yorum Yaz
Arkadaşların Burada !
Arkadaşların Burada !